Poprzednio...
Czy tutejsi wiedzą o twoich badaniach z czasów wojny?
To jest Connor Lang.
Wyobrażasz sobie, co by było, gdyby Datak nas teraz zobaczył?
Zabiłeś go!
Sukar ocalił Defiance, a ty go zabiłeś.
Tam dmucha, 22 stopnie od prawej burty.
Przestań czytać Moby Dicka.
To wzbogacająca lektura.
Raczej męcząca.
Witaj na swoim pierwszym Deszczu Ark, Tommy.
Sukar ocalił wszystkich, gdy odbił ten fragment arki.
- Myślisz, że Bóg nim kierował? - Nie sądzę.
Izmael wierzy, że Bóg nim pokierował,
by przyjął pracę na statku wielorybniczym.
Uważa, że wolna wola to iluzja.
- Irisa dała ci tę książkę? - Tak.
Ostatnio spędzacie razem sporo czasu.
- Chcesz mi o czymś powiedzieć? - Nie.
- Na pewno? - Absolutnie.
Tommy, jeśli zranisz moją córkę,
szybko otrzymasz odpowiedź na swoje pytanie o Boga.
Sam się przekonasz, czy istnieje.
- Tak jest. - Jesteśmy u celu.
Złomiarze jeszcze nie dotarli. Chyba mamy całość dla siebie.
Powietrze czyste.
Dziwne. Dużo tu ziemskiej technologii.
McClintock?
Nolan?
Awaria funkcji hipersnu.
Ci ludzie od dawna nie żyją.
Ale co robią ludzie na wotańskim statku?
Czy on żyje?
Co teraz?
Jesteście Amerykanami?
Ja kiedyś byłem.
Witaj w domu, synu.
Muszę zadzwonić do żony.
Gdzie my jesteśmy?
Saint Louis, stan Missouri.
To długa historia, ale obiecuję ci, że jesteś wśród swoich.
Co to ma znaczyć?
To nie jest Saint Louis.
W porządku, dam sobie radę.
Okej, dowódco, chodźmy. Wszystko w porządku.
- Znasz mój stopień? - Tak. Jesteś Gordon McClintock z NASA.
Dowódca międzynarodowej stacji kosmicznej Bravery. Zgadza się?
Tak.
- Który mamy rok? - 2013.
Jakie jest twoje ostatnie wspomnienie?
Lecieliśmy pojazdem Sojuz.
Rozbiliśmy się? Znam Saint Louis, to nie jest to miasto.
Posłuchaj.
Chodźmy do lekarza. Ona cię zbada, a ja ci wszystko wyjaśnię, dobra?
Widzę, że spodobały ci się moje kwiaty.
Aż je trzymasz po zwiędnięciu.
Nie masz czasu, by je podlać?
Nie mam czasu, by je wyrzucić.
Po co tu wróciłeś, Connor?
Eddie Braddock wysadził transport i uciekł. Ja prowadzę śledztwo.
Nie wierzę ci.
No dobra. To powiedz mi, co ja tu robię?
Jeszcze nie wiem do końca.
Głodna?
Mogę coś przegryźć.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
W życiu bym nie zgadł, że dwa dni temu spadł tu deszcz stali.
- Mamy talent do przetrwania. - Domyślam się.
- To czemu tu jesteś? - Co za niespodzianka.
Ale złapałaś mnie bez podpowiedzi. Jak bystry polityk.
W ustach tak wytrawnego polityka jak ty to brzmi jak...
- Wielki znak ostrzegawczy. - Zgadza się.
Pamiętasz, jak dołączyliśmy do Republiki Ziemi?
- Jacy wtedy byliśmy? - Młodzi i głupi?
Też, ale myśleliśmy, że możemy coś zmienić.
Że pomożemy podnieść się światu
i znajdziemy sposób na pokojowe współistnienie Wotan i ludzi.
Rozejrzyj się, Connor. Udało mi się go znaleźć. Ale nie w Republice.
Owszem.
Teraz wyobraź sobie, jak by to było wnieść tę pasję do Republiki.
Tym razem połączoną z prawdziwą władzą.
Proponujesz mi pracę?
Tak.
W Nowym Jorku. Ze mną, w biurze centralnym.
- Mam pracować dla imperium zła? - Tylko dla imperium.
Żarty na bok.
Proponuję ci funkcję gubernatora.
Mówię poważnie.
Republika potrzebuje świeżej krwi.
Zbliżają się wybory.
Ktoś w ogóle w nich startuje, oprócz ciebie?
W Nowym Jorku robiłabyś więcej dla Defiance niż tutaj,
i pomagałabyś innym takim miastom.
Czego mi nie mówisz?
Tęsknię za tobą, Mandy.
Nie nazywaj mnie tak.
Gdy tydzień temu zobaczyłem cię znowu...
Nie wiedziałem, że aż tak mnie to poruszy,
ale nie mogę przestać o tobie myśleć.
Nolan cię potrzebuje. Natychmiast.
- Kim jest Nolan? - Stróżem prawa.
Ach tak. Kumpel łowcy nagród.
Pozwolisz mi się przyłączyć?
Nie pozwolę.
Mój Boże. Masz miększą skórę, niż przypuszczałem.
Spokojnie, tygrysie.
Jestem dla ciebie za stara.
To Gordon McClintock?
Ten Gordon McClintock ze stacji Bravery?
Wiesz, że zmarł w 2013. Wszyscy widzieli wybuch stacji.
Nasz astronauta nie zapadł w hipersen sam.
A jeśli upozorowano katastrofę Bravery? Jeśli Wotanie go porwali
i wysadzili stację, by zatrzeć ślady?
Wotanie mówili, że przybywają w pokoju.
A tymczasem porywali nas i badali.
Opróżnij kieszenie.
- To twoja żona? - Grace. Miała 28 lat, gdy odleciałem.
Pewnie teraz dobiega sześćdziesiątki, o ile jeszcze żyje.
Sprawdzimy to później.
Dowódca misji McClintock.
Burmistrz Amanda Rosewater.
- Witamy w Defiance. - Bardzo ładne miasto.
To zaszczyt pana gościć.
Wszystko gra?
Tak.
Lekki zanik mięśni, typowy dla hipersnu.
Jedz białko, ćwicz i będziesz jak nowy. Pozwól tylko...
Chcę zbadać ci oczy.
Nie. Nie dotykaj mnie.
Witaj, Favi Tarr.
Masz ochotę się zabawić?
Na trzy światy, co ty wyprawiasz?
Co tylko sobie zażyczysz.
Chciałem się spotkać z Kenyą Rosewater.
Ty nią nie jesteś.
Jakiś problem?
Nie. Tylko pytania.
Czemu nie siedzisz na łóżku i mnie nie rozbierasz?
Czemu wysyłasz tu kogoś innego i marnujesz mój czas?
Musiałam ograniczyć listę klientów.
Ach tak.
Nie sądziłem, że to mnie z niej wyrzucisz.
Biedny Datak.
Zapewniam cię, że Tirra ma wielkie zdolności do sztuki kochania.
Przekazuję cię w dobre ręce.
To są dobre ręce?
Te suche, stwardniałe dłonie?
Te wystające yavi knykcie?
Te ręce nadają się do ugniatania kamieni, a nie ciała.
Puść ją, Datak.
Natychmiast.
To całe napięcie ostudziło mój zapał.
To on.
- Oczywiście. - Jestem Charlie Rivers z Bay Area.
Nagrywam opowieści o Ameryce po Deszczu Ark i z chęcią
wysłucham twojej historii.
- Nie wiem, jaką mam... - Podróżowałam z rodziną Iratjan,
Parraba, z farmy na Maderze.
- Zuch. - Nauczyli mnie gotować thezraaktu.
Jak tajskie, ale ostrzejsze.
- Dziękuję ci, skarbie. - O Boże, to naprawdę on.
Też jesteś jego fanką?
Amando, posłuchaj mnie.
Żywy Gordon McClintock to dowód przeciwko Kolektywowi Wotan.
Defiance jest neutralne. Kropka.
Kolektyw ma zawrzeć ważny sojusz.
Ale jeśli się rozniesie, że Wotanie porwali załogę Bravery...
Słyszałeś już. Wracaj do domu. Wszyscy wracajcie.
Dokąd go zabieramy?
Do miejsca, które najbardziej przypomina dom.
Ten dom jest wspaniały. Wygląda tak znajomo.
Mam staroświeckie gusta, dowódco.
Dziękuję, że mnie tu przywieźliście.
Po raz pierwszy od pobudki czuję się całkiem normalnie.
Nie mogę uwierzyć, że Gordon McClintock jest u mnie w domu.
Wszystko pasuje.
Tak. Dzięki.
Napisano o was książkę.
- Naprawdę? - Tak.
Nazywa się Dziewiątka z Bravery. Powstał też film.
W życiu nie słyszałem głupszego tytułu.
Żartujesz? Po raz pierwszy widziałem ten film, jak miałem 11 lat.
- Pamiętasz scenę z lassem w kosmosie? - O tak.
Odgrywaliśmy to z braćmi. Chcieliśmy być astronautami.
Ja też chciałam. Mnóstwo ludzi uważało was za bohaterów.
Jak to wyglądało naprawdę? Mówię o spacerach w kosmosie.
Ten wariat z Rosji o mało nas wszystkich nie zabił.
Zanim zdążyłem włożyć skafander, Borovsky odleciał na ponad trzy kilosy.
Musiałem wyciągnąć stary rosyjski MMU.
Osobisty zespół manewrujący.
Po dwóch kilometrach
zacięły się silniki. Nie widziałem już stacji.
Dryfowałem w kosmosie.
To było przerażające.
Ale też piękne.
Patrzyłem na krzywiznę Ziemi,
wyobrażałem sobie, że to twarz mojej żony,
aż w końcu udało mi się odpalić te silniki.
Dobra, to kto mnie grał w filmie?
Robert Pattinson.
Ten ze Zmierzchu?
Którego on grał, wampira czy wilkołaka?
Na mnie nie patrz.
Amanda?
Pytacie mnie, bo jestem dziewczyną?
Tak.
Grał wampira.
Pewnie miałaś jego plakat nad łóżkiem.
Nie zeznaję przeciwko sobie. Piąta poprawka.
Tęsknię za piątą poprawką.
To była jedna z najlepszych poprawek do konstytucji USA.
- Wypijmy za nią. - Wypijmy.
- Za piątą poprawkę. - Za piątą.
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
Nie bądź skąpy.
DZIEWIĄTKA Z BRAVERY
Dobra.
Wystarczy ci już.
- Alabama wciąż istnieje? - Nie jest już stanem, ale poza tym tak.
- Mogę tam pojechać? - Teraz podróże trwają dłużej.
Nie ma już samolotów.
Jeśli twoja żona żyje, możemy ją znaleźć.
Mam swoje źródła.
Czemu już nie latacie?
Promieniowanie i szczątki ark.
Wznoszenie się wyżej niż 120 metrów nad ziemię to samobójstwo.
A co z podróżami kosmicznymi? Co z badaniami wszechświata?
Póki co ludzie mają chyba dość kosmicznych rzeczy na miejscu.
To ma jakiś sens.
Popatrz na to.
Nie mogliśmy latać, więc nauczyliśmy się schodzić w głąb.
Spójrz. To Jezioro Nicości. Jedno z moich ulubionych.
- Piękne. Przypomina mi kosmos. - Pokażę ci je jutro.
- Będzie mi miło. Dziękuję. - Hej, Nolan.
Wybierzecie się? Ty i twoja nieprzytomna koleżanka.
- Chętnie. - Ja nie śpię, stary draniu.
Postanowione. Zostajecie na noc. Bez dyskusji, jasne?
A ty...
Możesz spać w pokoju mojego syna, Luke'a. Najładniejszy pokój w domu.
Stahma. Co ty robisz?
Datak. Wybacz mi, ja tylko...
Kastitjanka kąpie się sama?
- Co by powiedziała służba? - Myślałam, że spędzisz noc na mieście.
W NeedWant.
Kenya Rosewater nieprzyjemnie mnie potraktowała.
Ta kobieta potrzebuje nauczki.
Co zrobiła?
Nie chciała mnie przyjąć.
Nie mam pojęcia, co mogła sobie myśleć.
To było dziwne.
Czułem się, jakby ze wszystkich sił chciała mnie znieważyć.
Dlaczego tak się zachowywała?
Trochę mam ochotę wysłać do niej Skevura z nożami, by się o to zapytał.
Chodź.
Wykąp się ze mną.
Sprawię, że całkiem zapomnisz...
o tej głupiej kobiecie.
Co ty robisz, dzieciaku?
Amanda, nic ci nie jest?
Mocno posiniaczone gardło.
Chyba nie uszkodził ci krtani, ale muszę się upewnić w gabinecie.
Ani słowa.
Dzięki, że mnie powstrzymaliście. Gdyby nie wy...
Sam siebie powstrzymałeś. Zawahałeś się. Widziałem to.
Zabierzcie go do aresztu.
Przepraszam. Naprawdę.
Nolan.
Co jest grane?
Nasz kochany astronauta próbował zabić burmistrzynię.
Amanda.
Spokojnie.
Ja tylko chcę...
Chcesz poczekać, aż doktor uzna, że Amanda może mówić.
Co ja ci mówiłem?
Nic jej nie będzie.
Na wszelki wypadek doktor robi badania. Może damy im trochę przestrzeni?
Dobra. Co się stało, tak naprawdę?
Tak naprawdę? Naprawdę to nie wiem.
Gordon miał coś w rodzaju ataku
i zaczął dusić Amandę. Rafe i ja go powstrzymaliśmy.
Co z ciebie za stróż prawa? Powinieneś ją chronić.
Nie jestem ochroniarzem.
Tak czy siak bardzo się o nią martwisz jak na członka grupy,
która niedawno próbowała ją zabić.
Mówisz o Wolgach? Ja ich nie wynająłem. Republika też nie.
Tego nie wiem.
- Zależy mi na Amandzie. - Tak? No popatrz.
Jednak mamy ze sobą coś wspólnego.
Mówił coś?
Cierpi.
Mam nadzieję, że wkrótce sobie z tym poradzi.
Wie, że nie jest tu u siebie.
Znam to uczucie.
Przykro mi z powodu Sukara.
- To nie wróci mu życia. - Wiem.
Naprawdę tak uważasz? Że nigdzie nie jesteś u siebie?
A gdzie miałam się czuć u siebie?
Sukar sprawiał, że czułam się jak w domu.
Twój dom jest przy mnie.
Wiem, że tak uważasz.
Nie rób tego.
Uspokój się.
Nie.
Uspokój się.
Spokojnie.
Przestań.
- Hej, doktorku. - Cześć.
Zauważyłaś coś dziwnego, gdy badałaś naszego astronautę?
- Dziwnego? - Zgadnij, co się stało.
Gordon krwawi na srebrno, jakby był Indogenem.
- Nolan, uspokój się. - Nolan.
Przeskanowałaś mu organizm.
Jesteś najgorszą lekarką w historii albo ukrywałaś, że nie jest człowiekiem.
- Ja tylko... - Ty kupo shtako.
Wiedziałaś, że jest niebezpieczny.
On o mało co nie zabił Amandy.
Masz pojęcie,
co bym ci teraz robił, gdyby mu się to udało?
To prawda.
Obserwowaliśmy wasz gatunek, zanim nawiązaliśmy kontakt.
Gdy wotańskie arki przybyły na Ziemię, chcieliśmy przeprowadzić infiltrację.
Indogeńscy ochotnicy byliby operowani, by wyglądać jak ludzie.
Mieli zbierać dane
i zabijać, jeśli nadarzy się okazja eliminacji celu.
Zabójcy z kosmosu?
Gordon McClintock, autentyczny astronauta i bohater,
miałby dostęp do ziemskich przywódców najwyższej rangi.
Mógłby zabić prezydenta, premiera, sekretarza obrony...
oraz burmistrza, jak się okazuje.
- Nie zdradziłaby go srebrna krew? - Przecież widać, że to prototyp.
Nic z tego programu nie wyszło.
Wybacz, ale ci nie wierzę.
Spójrzcie na mnie. Jestem Gordon McClintock.
Pamiętam dzieciństwo.
Pamiętam, jak płakałem, gdy zdechł mój pies.
Pamiętam, jak wylałem colę na obcą dziewczynę w kinie
i jak rok później prosiłem ją o rękę.
Pamiętasz zapach jej perfum? Albo smak ulubionej potrawy?
Tak sądziłam. Pamięć sensoryczną najtrudniej przeszczepić.
Czyli mam fałszywe wspomnienia? To się nigdy nie stało?
Są prawdziwe. Ale nie twoje.
W takim razie co ze mną, z prawdziwym Gordonem?
Ekstrakcja wspomnień niszczy mózg obiektu.
Współczuję ci sytuacji, w jakiej teraz jesteś.
Czemu nas okłamałaś?
Jeśli Republika Ziemi udowodni, że Wotanie zabijali ludzkich bohaterów,
wykorzysta to przeciwko nam.
To chyba jasne, do cholery. Zabieram go ze sobą.
Pięć minut temu myślałem, że wszystko straciłem, ale czułem się człowiekiem.
Teraz nawet nie wiem, kim jestem.
Uspokój się, Gordon.
Nie! Nie rób mu krzywdy!
Amanda, jesteś cała?
Tak, nic mi nie jest.
Datak jest na ciebie wściekły.
Mogę się zapytać, czemu to zrobiłaś?
Czemu co zrobiłam?
- Czemu odmówiłaś usług mojemu mężowi? - Dla ciebie.
- Dla mnie? - Wiem, że cierpisz,
gdy on sypia z innymi. Nie mogę tego naprawić.
Ale mogę zadbać o to, bym to nie ja sprawiała ci ból.
Jesteś taka słodka.
I taka głupia.
Odmowa wprawiła Dataka we wściekłość
i wzbudziła podejrzenia.
A dla Kastitjanina
zostanie rogaczem to okrutny wstyd.
Wiem, że nie układa ci się w małżeństwie.
- To nieprawda. - Nie kłam. Znam to z doświadczenia.
Kocham mojego męża.
Nie znoszę tego, jak tobą pomiata. Nienawidzę tego, że nie jesteś wolna.
Naprawdę lubię...
nasze schadzki.
Ja też.
Jeśli chcesz więcej, musisz się nauczyć kontrolować nienawiść.
Musisz się nauczyć grać w tę grę.
I grać mądrzej.
- McCawley? -Stało się coś dziwnego.
Alarm na północnym krańcu Jeziora Nicości.
Faktycznie dziwne.
Okej, zrób tak.
Odetnij ten poziom i nikomu o tym nie mów.
- Zaraz tam przyjadę. -Tak jest.
Dowódca misji NASA.
Stróż prawa szuka cię po całym mieście.
Masz ochotę na towarzystwo?
Nie podchodź.
Zastrzelisz mnie w końcu?
Jeszcze nie zdecydowałem.
Pozwolisz, że tymczasem usiądę? Wiesz, lat mi nie ubywa.
Jak mnie znalazłeś?
Strażnik cię widział i zadzwonił do mnie.
Jak ci się podoba widok?
Gdy mi go pokazałeś, uznałem, że warto to zobaczyć.
Tak. Sam często tu przychodzę.
Już zobaczyłeś jezioro...
Co teraz?
Może tu posiedzę jakiś czas
i zobaczę, czy mam dość odwagi, by się rzucić w przepaść.
Dobrze, że sprawdzasz swoje granice. Łatwiej podejmować mądre decyzje,
gdy wiesz, na co cię stać, a czego nie dasz rady zrobić.
To pomaga ci się rozwijać i zmieniać.
Jestem żywą bronią.
To się nie zmieni. To moja natura.
Wiesz, co mnie drażni w Indogenach? Ich brak uczuć.
U nich wszystko jest mechaniczne. Nigdy się nie zmieniają.
A ludzie ciągle się zmieniają.
Tak jak Jonasz, buntujesz się przeciwko swojemu przeznaczeniu.
To jest twoja natura. Ludzka natura. Jesteś człowiekiem.
Nic już nie ma sensu.
To wszystko jest zbyt trudne.
Wiem, że to trudne. Straciłem swój świat.
Straciłem żonę.
A potem straciłem syna.
Nosisz jego ubrania.
Przykro mi.
Wiem.
Życie dało mi dość powodów, by rzucić się z tej skały.
Czemu tego nie robisz?
Bo nie jestem tchórzem.
Bo wystarczająco kocham życie, by się go trzymać, na dobre i na złe,
dopóki siła wyższa nie zdecyduje, że nadszedł mój czas.
No i...
gdyby ktoś dał mi drugą szansę,
na pewno bym z niej skorzystał.
Nieważne, w jakim ciele bym się znalazł.
Póki miałbym swoje życie
i swoje wspomnienia...
wciąż byłbym sobą.
Myślisz, że ona wciąż by mnie chciała?
W takim ciele?
Po trzydziestu latach?
Jeśli cię kochała,
na pewno by cię zaakceptowała.
A jeśli nie jestem tak silny jak ty?
W takim razie skacz.
Dzięki, że próbowałeś.
Oddaj to Nolanowi w moim imieniu.
Jasne.
Pewnie słyszałeś już o Gordonie?
Ponad 30 lat temu przeżył katastrofę w kosmosie,
a zginął skacząc z terraformowanej skały.
Kto by pomyślał.
Wotańska część jego osoby nie żyła. A ludzka była kłamstwem.
Nigdzie nie pasował. Był jak broń, która może wystrzelić w każdej chwili.
Nie mogę przestać sobie wyobrażać,
jak Gordon McClintock puka do drzwi gdzieś daleko stąd,
i zwala uroczą starszą panią z nóg swym powrotem.
Jesteś strasznie romantyczna.
Nie aż tak.
Nie przyjmę twojej propozycji. Tu jest moje miejsce.
Okej.
Porozmawiajmy szczerze.
A nie rozmawialiśmy?
Republika Ziemi chce przejąć Defiance.
Co ty nie powiesz. Chcą dorwać nasz gulanit.
Gulanit zasila niemal wszystko, a to miasto stoi na rudzie.
Niedawno miasto stało się priorytetem Republiki.
Ta kobieta wnosi oskarżenie. Znasz ją?
Olfin Tennety, ambasador-oszustka.
Próbowała okraść miasto i mnie szantażować.
Przekonała szefa, że to ty stanowisz problem.
I że bardziej elastyczny lider
sprawi, że Defiance powita Republikę z otwartymi ramionami.
Ale tak nie jest.
Nie dowiedzą się tego, dopóki cię stąd nie usuną.
Usuną? Co masz na myśli?
Co tylko uznają za stosowne.
Jeśli opuścisz Defiance, nie będziesz już im zagrażać.
Jestem ważną osobą w Nowym Jorku. Będę mógł cię tam ochronić.
Nie potrzebuję twojej ochrony.
Nie widzisz, jak ciężko było mi tu przyjechać po tym, co się stało?
Nie prosiłam cię, żebyś przyjeżdżał. I wkraczał w moje życie.
Racja.
Ty nikogo nie potrzebujesz.
Związki międzyludzkie cię spowalniają i osłabiają.
- Nie mów tak. - Gdybyś tylko mi zaufała,
gdybyś ze mną porozmawiała, wciąż bylibyśmy razem.
Gdybyś okazała nieco wiary...
bylibyśmy rodziną.
Pamiętaj,
Republika Ziemi robi, co chce, i nie martwi się, kogo tym skrzywdzi.
Na pewno byś się tam świetnie odnalazła.
Ma pan gościa.
- Nolan. - Podobno masz coś dla mnie.
Prosił mnie, bym ci to oddał.
- Zachował się w porządku. - No cóż...
to był porządny dzieciak.
Myślałem, czy nie wysłać kogoś do kopalni i spróbować
odnaleźć ciało. Wyprawilibyśmy porządny pogrzeb.
Jezioro jest zbyt głębokie.
Ciało musiało się zaplątać w glony, bo nie wypłynęło na wierzch.
Czyli tylko ty możesz potwierdzić, że on nie żyje. Nikt inny go nie widział.
To prawda.
Za Gordona McClintocka.
Gdziekolwiek teraz jest.
- Chcesz kupić plastry? - Chcę poznać prawdę.
Mów, co robiłaś podczas Bladej Wojny. Niczego nie ukrywaj.
To była wojna. Każdy chce wygrać.
Sam wiesz to najlepiej. Zabiłeś dość Indogenów.
Zawsze mogę zabić jeszcze jedną.
Byłaś w programie, który stworzył Gordona McClintocka.
Muszę wiedzieć, czego dokonaliście i co nam jeszcze może grozić.
Przepraszam.
Astronauty tu nie ma. Przerywasz nam rozmowę.
Potrzebuję lekarza.
Musimy przełożyć tę rozmowę na później.
Wygląda jak gorączka krwotoczna.
Zakładać rękawiczki i maski.
Mamy epidemię.
Tekst polski: Joanna Kaniewska